| Lilana 的个人资料[Anali-isami] : Forever~...照片日志列表 | 帮助 |
|
[Anali-isami] : Forever~memories!!ชีวิตบ้าๆของลีน่าในหนึ่งวัน 4月8日 กระบี่~~~~~อยากไปอีก~~~~~~" หอยเก่า เขาตระหง่าน ธารสวย รวยเกาะเพาะปลูกปาล์ม งามหาดทรายใต้ทะเลสวยสด มรกตอันดามัน "
เห็นด้วยมากๆ ไปครั้งแรกแล้วประทับใจจริงๆ
เราชอบวิวเทือกเขาภาคใต้นะ มันสวยดีอ่ะ ไม่เหมือนพวกเขาในภาคเหนือ
อีกอย่างเราว่าเราชอบป่าพรุด้วยล่ะมั้ง พวกโกงกางไรพวกเนี้ย
วันแรกไปเที่ยวธารน้ำตกร้อน ขอบอกว่าใครชอบ Onsen ล่ะก็ที่นี่สุดยอดดดดดดด
น้ำร้อนกำลังสบายไม่ต้องตากแดด แชน้ำร้อนเสร็จมีน้ำเญ้นให้แช่(เป็นธารสายตื้นๆอ่ะ)
ต่อมาก้ไปสระมรกต เอ่อ สิ่งที่เข้ามาในหัวแวบแรกที่ได้เห็นคือ
สวยสยาม มันคือสวนสยาม มันคือสระว่ายนำ แต่สวยมากอีกนั่นแหละ น้ำไม่ค่อยลึก และใสมากด้วย
ด้านบนเป้นน้ำตกแบบทางลาดลงมาอ่ะ (แทบเล่นไม้ลืนได้) ด้านบนสุดเป้นป่าพรุมีไม้พวกโกงกางไรทำนองนี้อ่ะ
บรรยากาศทำให้นึกถึงพีวี I For You มากๆ
เป้นวันที่อาหารอร่อยใช้ได้(อาหารแนวใต้ทั้งนั้น)
ตอนเย็นแวะไปวัดถ้ำเสือ เค้าบอกว่าต้องปีนบันได้ขึ้นไป พันกว่าขั้น(ได้ยินแค่นั้นเลิกคืดจะปีนเลย)
วันที่ต่อมาไปทัวร์ดำน้ำสีเกาะ เกาะไก่ เกาะปอดะ แล้วก้เกาะไรไม่รู้อีกสองเกาะ
มีเกาะนึงมีถ้ำเรียบริมฝั่งเกาะไปเรือยๆเสียดายไปม่มีเวลาปีนไปจนสุด
น้ำทะเลใส ไปดูทะเลแหวกด้วย(แต่มันไม่แหวกหว่ะช่วงนั้น)
ไปดูประการังกับพวกปลา มีปลาแปลกๆเยอะดี แต่เสียดายที่เห็นแต่ซากประการังอ่ะ(โดนสึนามิพัดพังหมด)
เห้นเค้าบอกว่าประการังสวยเหลือแค่ที่ เกาะพีพี อ่ะ
วันสุดท้ายไปพายเรียคายัค
โปรแกรมนี้แนะนำอย่างยิ่งสำหรับคนชอบลองของใหม่ รับรองสนุกมากๆ
แต่มันก้นับว่าถึกหน่อยใครแรงแขนไม่ค่อยดีกลับมาก็อาจปวดแขนได้(แต่เราไม่เป้นหว่ะ)
พายไปเที่ยวในป่าโกงกาง มีลิงโดขึ้นเรือด้วย(เคยเห้นลิงว่ายน้ำมะ น่ารักอ่ะ)
แล้วก็พายข้ามทะเลสาบ
แบบว่าเรือพายง่ายกว่าที่คิดเยอะอ่ะ (จับพายปุ๊บพายเป็นเลย)
มีสองแบบให้เลือก แบบเต็มวันกับแบบครึ่งวัน ครั้งนี้เราไปแบบครึ่งวันเลยไปไม่ถึงคลองสองน้ำ
เสียดายๆ เค้าบอกว่าคลองสองน้ำสวยกว่าน้ำมากๆ คราวหน้าเราต้องไปให้ได้
ที่เล่ามาก็กิจกรรมกลางวันอ่ะนะ ส่วนกลางคืนก็จั่ว(ใช้เงินเกมเศรษฐีเล่น) โคตรมันส์
ส่วนกิจกรรมบนรถคือดูหนัง(มังกรหยกภาคสองดูจบเกือบจบภาคเลย)
อาหารทะเลยอร่อยใช้ได้ โดยเฉพาะวันสุดท้าย แต่ก้ยังมีหลายๆอย่างยังไม่ได้กิน
งืมมมม อยากไปกระบี่อีกจัง~~~~~~(อัพรูปแล้วนะไปดูได้) 3月30日 งานปัจฉิมที่รอคอย....ปัจฉิมซะที...เป็นปัจฉิมที่ช้ามากก แต่ก็นับว่าประทับใจใช้ได้
ถึงจะรู้สึกว่าได้ถ่ายรูปไม่สะใจที่ต้องการก็เหอะ(อุตส่าห์เอากล้องมาถ่ายกลางคืน)
น้องๆทำได้ดีประทับใจๆ แต่แบบว่าไอช่วงแนะแนวนี่ก้นิดนึงอ่ะนะ
แต่ชอบแฟนพันธุ์แท้อ่ะ ถูกใจๆๆๆโดนมากกกก
อืม...แล้วก็แปรเทียนก็สวยดี (ไปดูรูปในสเปสนี้ได้)
ชอบอ่ะ แต่ทำไมมีคนถ่ายรูปใช้แฟรชกันเยอะจัง
ทั้งที่ก้น่าจะรูปนี่นาว่าใช้แฟรชแล้วรุปไม่สวย
ถ่ายมาเดียวก็ลบทิ้งอยู่ดี (จริงมั้ย)
อีกอย่างมันรบกวนคนอื่นมากๆอ่ะ(เราค่อนข้างไม่ชอบแสงแฟรชมากๆ)
ถึงจะบอกว่าไม่ค่อยได้ถ่ายรูป แต่ล่อไป 188 ภาพนี่ก็ -"-
คิดถูกที่เอาขากล้องไปไม่งั้นคงไม่มีรูปตัวเอง
จะให้เอากล้องเล้กไปก็ไม่ชอบแฮะของเรามันละเอียดแค่ 1.3 ล้านเองอ่ะ
ทนหนักหน่อยแต่คุ้มค่า (ใครบางคน>>ไม่หนักหน่อยแล้วโว้ยไอ้ถึก)
ขอบคุณทุกๆคนนะ(ที่ยอมให้เราลากไปถ่ายรูป)
ขอบคุณน้องๆที่จัดงาน
ขอบคุณน้องแพร ไอ้น้องเลิฟ ของขวัญเธอน่ารักมากกกก(ได้ข่าวว่าโดนคนรุมทึ้งอยู่)
ขอบคุณห้อง 75 ที่ยังอุตส่าห์มากันครบ(ใครจะไม่มาวะ)
สุดท้าย
ของคุณแกมากตาแกวง
สำหรับทุกๆเรื่อง
(และหลายๆเรื่องที่เรายังไม่เคลียร์แต่แกยังอุตส่าห์ทนฟังกรูบ่นทุกวันได้)
แล้วเจอกัน
(อ้อ เน้น ห้ามทำมันหายนะ ไม่งั้นจะสาปให้เป็นกอลัมเลย ไม่ได้พูดเล่นแต่อันนี้เราหวงจริงนะ)
สำหรับเพื่อนๆทุกคนที่ได้อ่าน เราอยากบอกว่า
เราไม่ชอบคำว่า "ตลอดไป" และเราก็ไม่ชอบคำว่า "ไม่มีวันลืม"
เพราะมันทำให้เรารู้สึกว่าเรากำลังโกหก เรากำลังพยายามหลอกตัวเอง
ไม่มีใครจะรู้ได้เลยว่าวันข้างหน้าจะเป็นอย่างไร
คนเราสามารถลืมความทรงจำที่มีค่าที่สุดได้ เมื่อกาลเวลาพัดพาเอามันไปท่ามกลางความวุ่นวายของเรื่องรอบตัว
แม้จะพยายามจะจำมันแค่ไหน ยิ่งเวลาผ่านไปนานเข้าความทรงจำใหม่ๆก็เข้ามา
ความทรงจำเก่าๆมันก็เลือนลางจนลบเลือนไป (อย่างน้อยมันก็เกิดขึ้นกับเรา)
อันนี้ความคิดเราคนเดียวนะไม่ได้ว่าหรือตำหนิใครทั้งสิ้น
เรารู้สึกว่าการที่จะบอกกับใครว่า
"เราจะเป็นเพื่อนกันตลอดไปนะ" "รักแกตลอดไป" "ไม่วันลืมกัน"
มันยากอ่ะ มันเหมือนกับว่าเราต้องทำให้ได้แบบนั้น
แต่จริงๆแล้วพอแต่ละคนแยกไปตามทางก็ยิ่งห่างกันขึ้นทุกทีๆ
เราจึงไม่เคยคิดจะใช้คำพวกนี้เลย สิ่งเดียวที่เราให้กับเพื่อนๆทุกคนได้
คือขอให้พวกแกโชคดี สำเร็จในสิ่งที่หวัง แล้วก็อย่าท้อ
แต่ทั้งหหมดที่เราพูดมาเราไม่ได้หมายความว่า "ลืม" ในที่นี้เนี่ย
คือลืมแบบลบทิ้งไปเลยนะ เราหมายถึงลืมแบบลืมอ่ะ ก็แค่ลืมไป
แต่อยู่ๆวันนึงอาจจะนึกออกขึ้นมาซะงั้น
เหมือนของที่ทำหายในห้องอ่ะ
หายยังไงบางทีก็ไม่เจอ พอปล่อยๆไปมันก็เจอเองซะงั้น
อย่างบางทีนั่งเฉยๆก็ดันนึกเรื่องสมัยเด็กที่ลืมไปแล้วออก
แล้วก้มานั่งคิดว่าจริงๆแล้วแล้วมีความทรงจำแบบนั้นอยู่เหรอเนี่ย
ลืมไปได้ยังไงกัน ทั้งๆที่ตอนนั้นบอกตัวเองว่าจะไม่ยอมลืมเด็จขาด(บ่นอะไรอยู่เนี่ย)
ส่วนที่ว่าตลอดไปนั้น มันไม่มีความแน่นอนเอาซะเลย
สิ่งที่เรามั่นใจตัวเองว่าทำได้อย่างแน่นอนคือ
เราจะเป็นเพื่อนกันนานที่สุดเท่าที่มันเป็นไปได้
แล้วก็เราจะเป้นเพื่อนที่ดีที่สุดเท่าที่เราทำได้
เราจะพยายามช่วยมากที่สุดเท่าที่เราทำได้เช่นกัน
สังเกตุว่าเราจะเติม"เท่าที่เป็นไปได้" ไว้ทุกอัน
นี่เป็นคำพูดที่เราพูดจากใจจริงที่สุด
เราไม่อยากจะทำให้ทุกคนเมื่อมองย้อนกลับมาแล้วรู้สึกว่าเราผิดคำพูด
ไม่ว่าจะอะไรก็ตามขอให้รู้ไว้ว่าพวกแกไว้ใจเราได้
เราอาจไม่ใช่ที่ปรึกษา หรือนักแก้ปัญหาที่ดีแต่เราก็ยินดีที่จะช่วย
การลืมก็เหมือนการเก็บรักษาที่ยอดเยี่ยมวิธีหนึ่ง...
เพราะเมื่อเราค้นเจออีกครั้งมันทำให้รู้สึกดีใจยิ่งกว่าทุกๆครั้งที่นึกถึง
เพียง ลืม ไปบ้างมันไม่ผิดหรอก...ขอแค่อย่าลบเลือนหายไปก็พอแล้ว....
3月26日 ลีน่ากับเศษเสี้ยวของงานพรอม(และอื่นๆ)ถึงจะเสียดายนิดๆที่ไม่ได้อยู่งานพรอมจนจบงาน แต่ก้นับว่าคุ้มเงินเจ็ดร้อยล่ะ(มั้ง) เป็นวันที่เหนื่อยมากๆเพราะเราต้องตื่นตั้งแต่ตีห้า ทั้งๆที่นอนตีสอง(แล้วใครใช้แกนอนดึกล่ะ) ไปเชงเม้งน่ะ อากาศที่สระบุรีร้อนมากๆ (แดดเผาหมาเลยล่ะ) กลับมาถึงบ้านราวๆบ่ายสองรีบแจ้นไปอาบน้ำ+ไปร้านทำผม
เพื่นงานนี้เราอุตส่าห์ยอมเสียตังตัดผมรวมสองภายในเวลาไม่ถึงเดือนเชียวนะ(แล้วแกไม่ตัดให้มันได้ตั้งแต่แรกฟะ)
เพราะอยากแต่งหน้าฟรี เราเลยต้องมาสยามตั้งแต่สี่โมงเย็น (มาหาเจ้บีให้แต่งหน้าให้) แล้วเนื่องจากอากาสร้อนก็เลยเสร็จ Iberry ซะงั้น
ไปถึงไฮแอดราวๆห้าโมงครึ่งได้ คนมาเยอะแล้วเหมือนกัน เจอแป้งกับเบลล์ก่อน แป้งสวยมากกก เราพูดจริงนะ เบลลืด้วยย (มีแต่คนแต่งdress ทั้งนั้นจริงๆด้วย)
พี่บุ๊คก็...เอ่อ...เอาเหอะ ก็ดูดี(มั้ง) เฮียแกเล่นทักว่าชุดเราหยั่งกับจะไปงานคอสเพลย์(เอ่อก็จริงอ่ะนะ แต่เรามได้ตั้งใจให้มันไปคล้ายนานะซะหน่อย)
พอหกโมงเศษๆเค้าก็เริ่มไล่ให้เข้าไปให้งานกันให้หมด
งานจัดออกมาดูดีทีเดียวล่ะ อาหารอร่อย(นี่สำคัญมาก) กินไปถ่ายรูปไปนี่ขนาดว่าอยู่แปบเดียวไม่ค่อยได้ถ่ายรูปใครยังล่อเข้าไปตังหกสิบกว่ารูป ^^''
ส่วนเรื่องบรรยากาศในงานนี่ดูรูปเอาดีกว่ามั้ง เราบรรยายไม่ถูกแฮะ แต่ทุกคนเต็มที่มากๆ (จริงอยากสารภาพว่าเรายังเห้นหน้าแตงกวาไม่ชัดเราก็ต้องรีบไปแล้ว)
ที่อยู่ต่อไม่ได้เพราะต้องไป(ถีบ)ส่งหนกนิดขึ้นเครื่องน่ะ(อิจฉาว้อยยยยย) ออกมาจากงานตอนสองทุ่ม งานยังไม่เริ่มอะไรเท่าไหร่
แต่ยังไงเราก้ยังอยากไปส่งเพราะฉะนั้นก้ต้องทำใจ มันเข้าเกตอนราวๆห้าทุ่มกว่าเราจะถึงบ้านด็เลยเที่ยงคืนเศษๆ (เครื่องออกเที่ยงคืนห้าสิบ)
ชักขี้เกียจแฮะเดี๋ยวค่อยมาแก้ละกันอัพแค่นี้ก่อน 3月17日 งานเลี้ยงส่ง?วันนี้เลี้ยงส่งหนกนิดที่ซิซเลอร์สยามดิสฯ
ดูจะลัลล้าๆกันดีนะ คนมาเยอะกว่าทุกๆครั้ง(แต่น้อยกว่าที่คิดไว้)
ตอนแรกนัดไว้ได้ 18 คน แต่ไปๆมาๆไหงเลืออยู่แค่สิบสามคนก็ไม่รู้
คนที่มาก็มี เพลง เพ็ญ แข มิ้น มน อุ๋ม ออม เอม เน็ต วาว แตงกวา เรา และก็หนกนิด
ตอนนัดก็นัดดังกิ้นส์(อีกแระ) คนแทบจะถล่มร้านได้
ไม่รู้แต่ละคนคิดไงกันหยั่งกะนัดกันใส่สีน้ำตาล Earth tone มาเชียวเหอๆ
3月14日 Happy 6th Anniversary to W-inds!!!~~Happy 6th Anniversay to W-inds~~
จากวันที่14 เดือนมีนาคม ปี2001
6 ปีแล้วเหรอเนี่ย...ไว้จังน้า~~
ถึงจะเสียดายที่มาเริ่มชอบ w-inds จริงๆจังๆเอาเมื่อสองปีก่อนเอง
แต่ตอนนี้เราก็ยังยืนยันเสมอว่าเรา "รัก" วงวงนี้มากๆ
(แล้ะดูเหมือนจะมากขึ้นเรื่อยจากความน่ารักของคนบางคน)
ผลงานที่ผ่านมาคร่าวๆก็มี 6 Albums 21 Singles
เยอะทีเดียวแหละ
ตอนนี้ทั้ง เคตะ ริวจี้และพี่เฮ เปิดบล้อคของแต่ละคนแล้วแหละ
อัพกันได้ฮามากก(แต่จริงๆต้องบอกว่าของริวนี่แหละฮา)
ลองเข้าไปดูกันนะ เข้าไปอ่าน(?)เล่นๆ (อ่านไม่ได้ดูเล่นแทนก็ได้เหอๆ)
Kei : http://ameblo.jp/w-inds-keita
Ryu : http://yaplog.jp/ryoheiblog/ (อ่านบล็อคมันเหมือนอ่านบล็อคเด็กเขียนจังฟ่ะ) อ้อ
พิเศษตอนนี้มีบล็อคแปลบล็อคของสามตัวนี้อยู่ ของViVidw-indsนี่แหละ
แปลโดยพี่บิ๊บ (ก็น่าจะรู้ๆกันอยู่อ่านะ)
ถ้าเข้าไปอ่านก็อย่าลืมคอมเม้นต์ด้วยล่ะ ^^
ไม่รู้จะเขียนไรแระ เอาเป็นว่าขอให้ w-inds อยู่แบบนี้ไปนานๆๆๆๆ
ตราบเท่าที่เรายังฟังเพลงญี่ปุ่น
ให้เคตะกับริวจี้ทำตัวแบบนี้กันต่อไป(?) เราจะได้มีอะไรไว้จิ้น
ให้พี่เฮเท่ห์ขึ้นๆ จะแมนไม่ว่านะเพ่แต่ขอเหอะอย่าไว้หนวดเลย นะ นะ นะ
ให้เคตะเสียงดีขึ้นๆ แบบนี้อีก พัฒนาการดีมากก(แต่ทำไมพัฒนาไปทางคาวามุฟะ)
ให้ริวจี้ทำตัวไม่ค่อยเต็มแบบนี้ต่อ (น่ารัก) ขอให้มันน่ารักๆๆขึ้นทุกวันเหอๆ
1月16日 Hanamuke ดอกไม้ ผู้ชาย สายลม ทุ่งหญ้า และเรียวรุ้ง !!ไม่ได้อัพสเปสนานมากๆแล้ว ไหนๆก็ไหนๆขออู้มาอัพสเปสอีกนิดละกัน
ใกล้สอบ O-net แล้วถึงเราจะไม่ต้องสอบ A-net ก็เหอะนะ
แต่รู้สึกว่าตัวเองไม่ค่อยกระตือรือร้นเหมือนคนอื่นๆเค้าเลยอ่ะ
ยังทำตัวลอยไปลอยมาอยู่นั่นแหละ= ="
11月30日 นี่ไงลูกชายเรา หลงอี้~~~~>.<(กีฬาสี ตอ.49)กีฬาสีปีนี้จบลงไปด้วยดี(มั้ง).....
ทั้งเหนื่อย ทั้งเซง ทั้งร้อน ทั้งหงุดหงิด ฯลฯ
|
|
||||||||||||||||||||||||||
|
|